දැවෙමින් නිවෙමි. 

 මම දැවෙමින් සිටිමි.දැවීම මට දැන් හොඳටෝම පුරුදුය.අපි සැවොම දැවෙමින් සිටිමු.දැවීම අපගේ ජීවිතයේ අංගයක් බවට පත්වී ඇත.එය ස්වභාවයයි.

 කෙතරම් දැවෙමින් සිටියත් තවත් මොහොතකින් සිහිල් ප්රවාහයකට හසුව මම නැවතත් නිවෙනු ඇත.නිවෙමි.එයද ජීවිතයේ අනිවාර්ය අංගයකි.

 ඇතැම්විට මම දැවෙමින් නිවෙමි.දැවෙන අතරතුරදීම නිවෙමි.එය අපහසු පීඩාකාරීත්වයක් ඇති කරයි.එහෙත් එයට පෙම් බඳිමි.අප සැමටම පොදු දෙයක්වූ එම හැඟීම මිහිරියැයි මට සිතේ.

 දෑස් හරිමි.තවමත් අවට පරිසරය වෙලාගෙන තිමිර පටලය රජයයි.ඉදින් නිවෙමි.නිවුමේ සුවය අත් විඳිමි. 

එහෙත් නිවෙමින් සිටීමට තවත් වැඩි වේලාවක් නොමැත.කඳුවැටිය අද්දරින් පළමු අරුණැල්ල ඇද වැටුණු වහාම දැවීම ඇරඹිය යුතුය.ඉන් පසුව දැවීමේ සුවය විඳිමි.දැවීමද සුවයකි. 

කැකෑරෙන දහවල මැද හැල හැප්පීම් අතර එහෙ මෙහෙ දුවමි.ඒ අතර ඇත්තේ දැවීමක්ද නිවීමක්දැයි බැලීමට වෙලාවක් නැත.කාර්යයන් මා වටා ගොඩ ගැසී ඇත.ඒ අතරතුර මට මා මගහැරේ.අපිට අප මගහැරේ.සැමදා දැවෙමි.සැමදා නිවෙමි. ජීවිතය ඉදිරියට ගලාගෙන යයි. 

ඒ ඔස්සේ පිය නගමි.ජීවිතය සොයමි.ලෝකය සොයමි.ඒ අතරතුර සැබවින්ම මම මා සොයමි.අපි අපව සොයමු. 

කලකට පසුව කවිය ඇසුරු කිරීමේදී පැදි පෙළක් අතර මට මා මුණ ගැසුණේ මම කිසි සේත්ම බලාපොරොත්තු නොවූ විලසිනි. 


ගිනි ගනියි ගිනි ගනියි ගිනි ගනියි ගිනි ගනියි 
වැසි වසී වැසි වසී වැසි වසී වැසි වසී 
ගිනි දලුද වැසි වසී වැසි දලුද වැසි වසී 
වැසි වසී වැසි වසී වැසි වසී වැසි වසී 
ආත්මය වසාගත් ඉඳු දුන්න ගිනි ගනී 
තෙතබරයි නමුදු එය මොහොතකින් ගිනි ගනී එගින්නෙහි සීතලෙන් වැසි දලුද හටගනී 
වැස්ස යනු වැස්ස නොව ගිනි ගන්න ගින්නමය වැහි දල්ල මැදින් ඔබෙ සිනා ගිනි දලු පිපෙයි සිනාසෙනු නොහැක මට ඔබ මහද ගිනි ගනියි වැහි වතුර සීතලයි සීතලයි ඔබ කියයි
සීතලෙන් පණ ගැහෙන ඔබේ හද ගිනි ගනියි එන්න මේ වැහි වතුර නාගන්න නාගන්න 
එන්න මේ ගිනි දල්ලෙ පිච්චෙන්න පිච්චෙන්න
දිවි කුසුම පිපෙන්නේ එගිනි සීතල මැදිනි
දිවි අරුත වැහි දල්ල ගිනි දල්ල ඔබ අහස 
             (රිදී දිය රැළි බිඳී- තිඹිරියාගම   බණ්ඩාර)
කාලයකට පසුව මෙම පදවැල් අතරින් මට මා මුණ ගැසුණි.මම පුදුමයෙන් මා දෙස බලා සිටින්නට වුයෙමි.
එහෙත්...ඊළඟ නිමේෂයේදී ඒ අතර මා නැත.ඉදින් මම නැවතත් මා සොයා යාම අරඹමි.අපි අප සොයා යාම අරඹමු.

                                   අබ්දුල් උමර් සහන් නෙත්මිණ