මේ අපි ගැනම කියන දෙයක්.දුක හැමෝටම වඩා අදුනන්නෙ කවියා.කවියා දන්න දුක වෙන කවුරුවත් දන්නෑ .කවියනේ.....මේ අපි ගැන....
මගේ නම දැං උඹට කොහොමත් මතක නැතිවී ගොස් ඇතී
එදා තුරුලේ විඳපු උණුසුම අතීතය ගිලගන්නැතී
මගෙං නුඹ දුර ඇදී යන කොට හිතේ දුක උතුරන්නැතී
ඒ දුකට මේ ඇස්කෙවෙනිවල කඳුලු හිඳිලා යන්නැතී
ඔහුගෙ පහසින් ඉන් පසුව නුඹ මහා රැජිනක් වෙන්නැතී
හිතේ ශෝකය ගිගුම් දෙනකොට කවිය මට ළං වෙන්නැතී
පළමු කාලට අත ගසන විට යාළුවෝ තැති ගන්නැතී
"යකෝ උඹමද?" උන් අසපු හඬ සදාකල් රැව් දෙන්නැතී
ජීවිතේටම නොලිවු කවිපද ඒ දුකින් ලියවෙන්නැතී
හීනෙකින්වත් නොහිතු විලසින් කවිය මට කැපවෙන්නැතී
කවිය අද්දර, දැවෙන දුක් කඳ දියවි දයවී යන්නැතී
කවිය අද්දර සෑමදා මම මැරි මැරී උපදින්නැතී
නුඹ මගෙන් දුර ඇදුණු දවසෙම මා ඉතින් මිය යන්නැතී
කුමක් කරනෙද දුක ඉතිං කවියන්ට උරුමෙන් එන්නැතී
අබ්දුල් උමර් සහන් නෙත්මිණ
No comments:
Post a Comment