දාහයයි

                         

අහසෙහි සූර්යයා ප්රචණ්ඩව කැකෑරේ.සූර්ය රශ්මිය කොතෙක්ද යත් සෙවණකට වී සිටින මගේ මුලු සිරුරම දහඩියෙන් තෙත්වෙයි.සූර්යයා අප හා උරණවී ඇතුවාක්සේය.ඒ උරණවීමේ තරම නිසා ගංඟා ඇළ දොළ බලා සිටින විටදීම වාෂ්ප බවට පත්වීයයි.

මා අතෙහි පත්තරයක් තිබුණද මාගේ දෑසට ඒ මත වීදි සංචාරය කිරීමට එතරම් කුතුහලයක් නොමැත්තා සේය.පොතක් පත්තරයක් කියවිය නොහැක.කියවීමට සිත එකඟ කරගත නොහැක.එතරම්ම
දාහයයි.

නිදහස් කාලච්ජේදය අවසන් කරමින් සීනුව නාදවන්නේ තවත් විඩාබර කාලච්ජේදයකට මලානිකව ආයුබෝවන් කියමින් පිලිගන්නාක් මෙනි.
ඊට සුළු මොහොතකට පසුව පාඩමක් ඇරඹෙයි.පාඩම වැදගත්ය.එහෙත් පාඩමට අවධානය දීමට නොහැකිවන තරමටම අපි විඩාපත්ව සිටිමු.දාහය දැඩිය.එය අපට පාඩමකට අවධානය යොමුකිරීමට බාධා කරයි.

අපටත් වඩා විඩාවක් දැනෙනවා ඇත්තේ ගුරුවරුන්ටය.කාලච්ඡේද ගණනක් එකදිගට ඔවුහු සිසුවන්ට පාඩම් උගන්වති.අපට නම් කාලච්ඡේද සියල්ලේම ඇත්තේ හිඳගෙන පාඩමට සවන්දීමටය.එහෙත් ගුරුභවතුන්ට එසේ නැත.ඔවුහු උගුර ලේ රහ වනතුරු කෑගසති.කකුල් කැක්කුම අල්ලනතුරු සිටගෙන සිටිති.
මට ගුරුවරුන් පිළිබඳව අනුක්පාවක් දැනේ.ඔවුන් පව්ය.ඔවුන් වෙහෙසෙන්නේ
අපේ නුවණ වර්ධනය කිරීමටය.

පාඩම දිගින් දිගටම ඉදිරියට ඇදුණත් පාඩමට සවන්දීමේ හැකියාවක් මා සතුව නොමැත.ඉදින් මම නිකමට මෙන් මේසයට යටින්, ගුරුතුමියට නොපෙනෙනසේ තබාගෙන සිටින පත්තරයේ පිටු පෙරලමි.
පදවැල් අතර මහා පොල්ගෙඩි අකුරින් යොදා ඇති මාත්රුකාවක් මා නෙත ගැටෙන්නේ මේ අතරතුරදීය.ලිපිය ඕස්ට්රේලියාවේ ලැව්ගින්න පිළිබඳවය.මගේ දෑස් ඒ අතර රැඳෙයි.මට ඕස්ට්රේලියාව පිළිබඳව කණගාටුවක් උපදී.ඊටත් වඩා සොබාදහම් මාතාව පිළිබඳ ශෝකයක් උපදී.

"ඒ...නවීත්,මේ..."

මම මගේ එහාපසින් සිටින සිසුවාට ඇඟිල්ලෙන් ඇන ලිපිය පෙන්වමි.ඔහුත් පාඩමට අවධානය දීමට කිසිසේත්ම හැකියාවක් නොමැතිව සිටින නිසා එසේ කළාට කමක් නැත.

ඔහුද මාත් සමගින් පත්තරයට එබෙන්නේ වැඩි හැඟීමකින් නොවේ.හැඟීම් නොමැත.ඒවා දාහය විසින් උරාගෙනය.
සුළු මොහොතකින් අපටද නොදැනී පත්තරයට තුන්වෙනියෙක් එබෙයි.ඒ අප දෙදෙනා බියෙන් මුසපත් කරමිනි.ඒ අන් කවරෙකුත් නොව අපේ සිංහල ගුරුතුමියයි.දැන් නම් බේරුමක් නොමැතිබව මා මෙන්ම මිතුරාද හොදටෝම දනී.

"වනාන්තර එහෙං ගිනිගන්නවා.තව පැත්තකිං අයිස් කඳු දියවෙනවා.මෙහෙං අපි අව්වෙ කරවෙනවා.මොනවා කරන්නද පුතේ..... ඕවා මිනිස්සුන්ගෙම වැරදි"

සිංහල ගුරුතුමිය පවසන්නේ අප මවිතයට පත්කරමිනි.දඬුවම් නැත.දෝෂාරෝපණයකුදු නැත.ගුරුතුමිය නැවතත් පාඩම අරඹයි.පවසන පවසන වචනයක් පාසා ඇගේ ගෙලෙහි නහර ඉලිප්පෙයි.මුහුණෙන් දහඩිය ගලයි.මට මා ගැනම දැඩි ලැජ්ජාවක් උපදී.ගුරුතුමිය මෙතරම් වෙහෙසවී උගන්වන පාඩමට අවධානය නොදීම පිළිබඳව මට පොළොව පලාගෙන යන තරමේ ලැජ්ජාවක් දැනේ.මගේ මුහුණ රත්පැහැ වෙයි.

මම පාඩමට අවධානය දෙමි.එහෙත් අහසෙහි සූර්යයා තවමත් ප්රචණ්ඩව ලෙස කැකෑරේ.

අබ්දුල් උමර් සහන් නෙත්මිණ
11 ශේණිය F
සහිරා විද්යාලය

දිනපොතක පිටු.