අපහට අපම පමණයි වෙන කිසිත්
නැතී
එලෙසට කියා දවසක් මගෙ සෙනෙහෙ මතී
පාමින් බොළඳ කෙලි ලොල් වුව අදර
ගතී
හැමදා පුදමි නුඹෙ සෙනෙහෙට දහක්
තුතී
ගුලිවී එදා පොල් පටවපු බස්
කොනට
වෙලෙමින් පෙමින් එක්වී පණ මෙන් පණට
අපහසුතාව ඇතිකර අනෙකුත්
දනට
මතකද එදා---වසරක් වෙයි හෙට
දිනට
නුඹෙ හිස තබා උරහිස මත හිටපු
ඔයා
අද මා අතැර කොහෙදෝ යන අතක
ගියා
හැමදා ඇදෙමි දසතම නුඹෙ අතම
සොයා
එනමුදු නොමැත නුඹ,තනිකම දසත
අයා
ඔය රතැඟිලි තබා මගෙ මේ ඇඟිලි
මත
මතකද එදා නුඹ මට පල කරපු
හිත
බසයේ කොනක ගුලිවී දී අතට
අත
අද නුඹ කොහෙද මට පවසනු සෙනෙහෙ වත
බසයේ සෙනඟ පොදි හිටියද ඔවුන්
නැත
ඒ ලොව අපගෙ පමණක් විය සෙනෙහ
වත
හදතුළ නැගුණ ඒ උණුසුම් හැඟුම
මත
නුඹ සිපගතිමි තවමත් ඔබටමය
හිත
"මටත් ඕනෙ"යැයි නුඹ කොඳුරා
කීවා
"මොනවද ඕනෙ?"යැයි මම පුදුමෙන්
ඇසුවා
බසයේ ඉදිරි පස පෙන්නා ඇස්
ගැසුවා
බිළිදෙක් හිනැහි හිනැහී විය,මම
දුටුවා
බිළිදෙක් තියා බිරිඳද අද නොමැත
මට
නුඹ ගිය නිසා වගුරමි උණු කඳුළු
කැට
හදතුල දැවෙන මේ උණුසුම් සෙනෙහෙ
පිට
මම මිය ඇදෙමි නුඹ සඟවා පපුව
යට
අබ්දුල් උමර් සහන් නෙත්මිණ
No comments:
Post a Comment