උකුස්සා

(රැස පත්තරේ පලවුණු අවසාන ලිපිය.වැලි මිදුලට ලියපු "දිනපොතක පිටු..."ලිපි පෙලින් එකක්...)

මේ සවස් යාමයයි.ඉස්කෝලෙ ඇරිලාය.ඇරිලා කිව්වට ඇරිලා බොහෝ වෙලාය.මග තොටේදී ගෙදර යාමට ප්රමාද වූ දරු දැරියන් එකෙකු දෙන්නෙකු සැරින් සැරේට ඇස ගැටේ.පාසල ඇරී, යාමට තවත් ගමනක් තිබුණු හෙයින් මම අද ගෙදර එනවිට සවස් වෙලාය.
සවස් වරුව සුන්දරය.නගරය නිස්කලංක වීමට ඉඩක් ඇත්තේම නැතත් සවස් වරුවට එය අමුතුම සිරියක් උසුලයි.එය සවස් යාමය විසින් ගීතයක් ගයනවාක් වැනි දෙයකි.එය සුමදුරය.එබැවින් දහසක් දේවලිං චංචල වුවද එහි නිසංසලතාව නොසිඳේ.
විඩාව මාව ආක්රමණය කරනවා මට දැනේ.පාසල් පොත් බෑගයේ බර මාව සමතලාකර දමන්නට වෙර දරයි.එහෙත් මට වෙහෙසක් නොදැනේ.මගේ හිත පිරිලාය.සවස් වරුව මගේ සිත පුරෝදාලාය.හිරු බැසගෙන යයි.ආකාසය පුරා විසිරුණු වළා කැටිත්තක් විටෙක හිරුව ගල ගනී.එවිට මම එම වළා කැටිත්ත දෙස වුවමනාවෙන් බලමි.හිරු ගිලගත් වළාව වටා රශ්මි කදම්භයක් විහිදෙනු බලා සිටින මගේ සිතට ප්රීතියක් ඇති වෙයි.
අහසේ පියාසර කරන උකුස්සෙකු මා නෙත ගැටුණේ මේ අතරතුරේදීය.උකුස්සා පියාඹන අයුරු ආපූරුය.ඌ වෙනත් පක්ෂීන් මෙන් එක දිගට තටු ගසන්නේ නැත කලාතුරකින් නොගසන්නේද නැත.උගේ අපූරු ගාම්භීරත්වයක් ඇතැයි මට සිතේ.
උකුස්සාත් සමග මගේ සිත අතීතයට ඇදෙයි.එහි මූලාරම්භය කිමදැයි නොදන්නාමුත් ගමේ සිටින කල අප අතර අපූරු සෙල්ලමක් පැවතුණි.එනම් උකුස්සෙකු දකින දකින සෑම විටකම තරගයට දුව ගොස් උගේ සෙවණැල්ල පාගාගෙන අත්පුඩි තුනක් ගැසීමයි.එසේ කළහොත් උකුස්සා අප බසට අවනත වනු ඇතැයි විශ්වාසයක් එකල අප'තර විය.ඉදින් අපි තරගයට දුවමු.එකිනෙකා තල්ලුකර ගනිමු.එහෙත් සෙවණැල්ල පාගා අත්පුඩි තුනකා ගැසීමට කිසිවෙකුටත් හැකි නොවෙයි.මෙම කෙලිය නිසාම අතපය සමතලා කරගත් අවස්ථාද නැතුවා නොවේ.
එහෙත් එය සුන්දර යැයි මට සිතේ.ඒ මගේ ළමා කාලයයි.තවත් බොහෝ කල් එම කාලය මා වටා නොපවතිනු ඇත.මේ ගම නොවේ.නගරයයි.එහෙත් තවමත් මේ මාය.
උකුස්සා මා ඉදිරියෙන් පියාඹයි.මෙතරම් කලක් යටගිය හැඟුම් යළි මෝදුවී එද්දී මම උකුසු හෙවණැල්ල පිටුපස දුවමි.පොත් බෑගය උඩ පනිමින් මගේ පිට උඩ දඟලයි.එහෙත් මම නොනවතිමි.උකුසු හෙවණැල්ල සොයාගත යුතුය.එය පාගාගෙන අත්පුඩි තුනක් ගැසිය යුතුය.උකුස්සා හීලෑ කරගත යුතුය.මෙතෙක් අප කිසිවෙකුටත් නොහැකිවූයේද එයයි.

අබ්දුල් උමර් සහන් නෙත්මිණ
11 ශේණිය F
සහිරා විද්යාලය,කොළඹ.